คิดถึงรอยยิ้มบริสุทธิ์

ขอบคุณมากกนะคับบ

เพื่อน...เพราะเราแตกต่างกัน (2)



ไก่เห็นเพื่อนทะเลาะกันจึงเอ่ยขึ้นมา
" เอาน่า หยุดได้แล้ว นิดเดียวเองนะกระต่าย เป็ดเองก็ไม่ได้ตั้งใจ ดูหมูซิ
เค้าเปื้อนทั้งตัวแถมต้องแบกเราอีก เค้ายังไม่บ่นซักคำ "

กระต่ายด้วยความเคืองนิด ๆ จึงพูดออกมาโดยไม่ทันคิดว่า
" ก็หมูสกปรกนี่ ไม่เหมือนฉัน ฉันต้องสะอาด สกปรกไม่ได้ "

หมูเองได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่เหตุใดเพื่อนถึงพูดกับเขาเช่นนั้น
หมูก็ร้องไห้

ไก่จึงพูดขึ้นว่า " แล้วนี่คือสิ่งที่หมูต้องได้รับเหรอ กับการที่เค้าเป็นหมู
มีนิสัยเป็นหมู เค้าต้องได้รับแต่สิ่งสกปรกเท่านั้นเหรอ
แล้วการที่เป็ดกินอะไรแล้วต้องคุ้ย แล้วไก่อย่างฉันต้องเขี่ยอย่างนี้
มันเป็นพื้นฐานนิสัยที่ติดตัวเรามาตลอดนะ เราเลือกได้เหรอ "

" ความแตกต่างของแต่ละตัว ไม่เหมือนกัน เราเป็นเพื่อนกัน
ต้องเข้าใจ และเปิดใจรับสิ่งที่ไม่สวยงาม และสิ่งที่สวยงามซึ่งกันและกันสิ
ไม่มีใครที่สวยงามได้ตลอดเวลานะ "

เป็ดจึงพูดขึ้นว่า " ฉันก็คิดว่าเราสนิทและรักกันมาก เชื่อใจกัน
รับรู้ในสิ่งที่แต่ละตัวเป็นแล้ว ฉันไม่ทันนึกว่าเธอรับฉันแบบนี้ไม่ได้
ฉันขอโทษนะ "

กระต่ายได้ยินเช่นนั้นจึงพูดขึ้นว่า " จริงสินะ เราเป็นเพื่อนกัน
แถมเป็นเพื่อนรักกันด้วย ทำไมฉันถึงไม่เข้าใจนะว่าเราทั้งสี่แตกต่างกัน
แต่เรายังสามารถผ่านอุปสรรคต่าง ๆ มาด้วยกันได้ขนาดนี้
แล้วแต่ละตัวเราก็ไม่เหมือนกันเลย ฉันขอโทษนะที่ฉันเป็นอย่างนี้ "

หมูกล่าวขึ้นว่า " ไม่เป็นไรหรอกกระต่าย ฉันก็เข้าใจว่าเธอน่ารัก
สะอาด และจิตใจอ่อนไหว เธอก็ไม่เหมือนกับฉัน
บางครั้งฉันก็พูดอะไร หรือทำอะไรที่กระโชกโฮกฮากไป
บางครั้งเธออาจจะรับไม่ได้ แต่ฉันคิดว่าด้วยความที่เราเป็นเพื่อนรักกัน
เธอคงจะรับฉันได้ซักวันหนึ่ง "

" ฉันเองก็ขอโทษด้วยที่ฉันอ่อนไหวเกินไปแบบนี้
ฉันก็หวังว่าสักวันหนึ่งเราแต่ละตัวที่แตกต่างกันคงเข้ากันได้
และยอมรับในสิ่งที่แตกต่างกันของแต่ละตัวได้ "
กระต่ายพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น

ไก่จึงพูดขึ้นบ้างว่า " เอาล่ะ แต่ละตัวก็เข้าใจกันแล้วนะ
ด้วยความแตกต่างของแต่ละตัว และด้วยความที่เรารัก
และสนิทกัน รู้จักกันมานาน บางครั้งจึงทำอะไรโดยไม่ทันคิด
แต่ทำให้อีกคนรู้สึกไม่ดี ฉันคิดว่าคงไม่ได้ตั้งใจ และเผลอทำอะไรไปก็เท่านั้น "

เป็ดบอกกับเพื่อน ๆ ว่า " เราเข้าใจกันดีแล้วนะ งั้นเราเป็นเพื่อนที่รัก
และสนิทกันมากขึ้นนะ เพราะเราก็รับในสิ่งที่แตกต่างของแต่ละตัวได้แล้ว "

หมู " ใช่แล้ว งั้นเราทั้งสี่มาร่วมกัน และตั้งใจที่จะเดินไปข้างหน้าพร้อม ๆ กัน เดินเคียงข้างกันอย่างนี้ตลอดไปนะ "

หมู เป็ด ไก่ กระต่ายตะโกนพร้อมกัน " ไชโย เราเป็นเพื่อนรักกัน "
แล้วทั้งสี่ก็เดินไปด้วยกัน อยู่เคียงข้างกันไปตลอดเส้นทางเดินแห่งนั้น


จากนิทานเรื่องนี้
จะเห็นได้ว่าด้วยความแตกต่างของแต่ละตัว
อาจจะทำให้เกิดความไม่เข้าใจและไม่พอใจในอีกฝ่าย
และบางครั้งด้วยความที่ทั้งสี่สนิทกันมาก
การกระทำบางอย่างที่แสดงออกไปจึงไม่ทันคิดว่า
อาจจะไปทำร้ายความรู้สึก หรือทำให้ใครอีกคนไม่เข้าใจ
แต่ด้วยความที่ทั้งสี่คือเพื่อนรัก เพื่อนสนิทเพื่อนที่รู้จักรู้ใจกันมานาน
จึงทำให้ทั้งที่กลับมาเป็นเพื่อนรัก และเพื่อนสนิทกันได้อย่างเดิม

คำว่าเพื่อนรักของคุณ คุณให้ความหมายและความสำคัญของคนที่คุณ
ให้เค้าเป็นเพื่อนได้แค่ไหน คำตอบอยู่ที่ตัวคุณเอง
บางครั้ง คุณอาจจะได้รับในสิ่งที่คุณไม่คาดคิดมาก่อนว่า
เพื่อนสนิทจะทำอย่างนี้กับคุณ แต่หากมองย้อนกลับไป
คุณเองก็อาจจะทำอะไรที่ไม่คาดคิดกับเพื่อนของคุณได้เช่นกัน
กลับมามองอีกทีว่า คุณให้ความหมายกับเพื่อนของคุณมากแค่ไหน
เพื่อนที่มีแต่สิ่งที่ดีให้แก่กันแค่นั้นเหรอ
เพื่อนที่จะยิ้มและสนุกไปด้วยกันแค่นั้นเหรอ
แล้วหากวันหนึ่งเกิดฝ่ายใดทำอะไรที่ไม่ดีหรือไม่สวยงามขึ้นมาล่ะ
คุณเข้าใจ และรับรู้ในสิ่งเหล่านั้นได้มากแค่ไหน
คุณสามารถที่จะให้อภัยในสิ่งที่ผิดพลาด
ทั้งที่อาจจะเกิดจากความตั้งใจ และไม่ตั้งใจได้มากน้อยแค่ไหน
กลับมามองและเข้าใจเพื่อนของคุณดีแล้วหรือยัง
เข้าใจเพื่อนของคุณมากน้อยแค่ไหน
คำตอบย่อมอยู่ในใจคุณดี ...



ความคิดถึง..ยังคงมีอยู่..
ไม่หายไป..
พร้อมกาลเวลา..น้องรุตม์

เพื่อน ... เพราะเราแตกต่างกัน (1)

ไก่ กระต่าย เป็ด และหมู เป็นเพื่อนกัน
ด้วยระยะเวลาที่ยาวนาน ทั้งสี่เริ่มที่จะสนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
ไก่ ... ขยัน อดทน ตื่นแต่เช้าหาอาหารมาให้ทั้งตัวเองและเพื่อน
กระต่าย ... น่ารัก สุภาพ พูดจาอ่อนหวาน เป็นที่รักและเอ็นดูของทุก ๆ ตัว
เป็ด ... โผงผาง ใจร้อน เสียงดัง พูดจาตรง ๆ
หมู ... ขี้เกียจ พูดจากระโชกโฮกฮาก ไม่สะอาด แต่รักเพื่อนเป็นที่หนึ่ง
สามารถทำอะไรเพื่อเพื่อนได้เสมอ
ด้วยการเดินทางที่ต้องผ่านปัญหา และอุปสรรคมากมาย
ทั้งสี่จึงสนิทและรักกันมาก ทุกตัวล้วนมีความสำคัญให้แต่ละตัวซึ่งกันและกัน

วันหนึ่งทั้งสี่ตัวต้องเดินทางผ่านโคลนสกปรก เหม็น และมีแต่เชื้อโรค
ทั้งสี่ตัวไม่มีทางเลือกอื่นจำเป็นที่จะต้องเดินผ่านบ่อโคลนนี้
หากจะเดินกันไปทีละตัว แต่ละตัวต้องสกปรก
และป่วยด้วยเชื้อโรคนั้นแน่นอน
หมูจึงรับอาสาที่จะให้เพื่อนขี่หลังเพื่อเดินข้ามไป

กระต่ายจึงพูดขึ้นว่า " ใช่แล้ว มันเป็นเรื่องที่ถูกต้อง เพราะหมูตัวโตและแข็งแรง "
หมูได้ยินเช่นนั้นจึงดีใจและภูมิใจ

เป็ดเลยพูดขึ้นว่า " และหมูก็ชอบเล่นโคลนสกปรกอยู่แล้วนี่หว่า ก๊ากกกก "
หมูเองได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะต่อกัน

กระต่ายเลยพูดขึ้นว่า " ไปว่าหมูอย่างนั้นได้ยังไง เดี๊ยวหมูก็เสียใจหรอก "

หมูก็ตอบว่า " ไม่เป็นไรหรอก ฉันรับได้ เพราะถึงยังไงเราก็เพื่อนสนิทกัน
พูดมาแบบนี้ฉันไม่ถือหรอก "

" ใช่แล้ว เราสนิทและรักกันมาก และรู้ใจกัน เรื่องแค่นี้พูดกันเล่น ๆ
แค่นั้นเอง " เป็ดพูด

ไก่เห็นว่าเย็นมากแล้วจึงบอกว่า " งั้นเราเดินทางกันต่อเถอะ เดี๋ยวจะมืดซะก่อน "
แล้วทั้งสามจึงขึ้นหลังหมูแล้วเดินไป

ในระหว่างที่อยู่ในโคลน เป็ด มองไปเห็นไส้เดือนจึงใช้ปากคุ้ยโคลน
เพื่อที่จะกินไส้เดือน ในระหว่างที่คุ้ยโคลน โคลนเกิดกระเด็นไปโดนกระต่าย
กระต่ายเลยสกปรกไปด้วย

กระต่ายจึงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ
" เป็ด ระวังหน่อยสิ โคลนมันกระเด็นมาโดนฉันนะ "

เป็ดหันมาบอก " อะไรกัน แค่นี้เอง
เดี๋ยวผ่านบ่อโคลนไปค่อยทำความสะอาดก็ได้นี่ "

" แต่มันไม่เหมือนเดิม เพราะขนขาว ๆ ของฉันมันก็คงเป็นรอยเปื้อนอยู่ดี "




มีต่อ..อยู่เม้นท์ข้างบนนะจ๊ะ

เพื่อน ... เพราะเราแตกต่างกัน (1)

ไก่ กระต่าย เป็ด และหมู เป็นเพื่อนกัน
ด้วยระยะเวลาที่ยาวนาน ทั้งสี่เริ่มที่จะสนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
ไก่ ... ขยัน อดทน ตื่นแต่เช้าหาอาหารมาให้ทั้งตัวเองและเพื่อน
กระต่าย ... น่ารัก สุภาพ พูดจาอ่อนหวาน เป็นที่รักและเอ็นดูของทุก ๆ ตัว
เป็ด ... โผงผาง ใจร้อน เสียงดัง พูดจาตรง ๆ
หมู ... ขี้เกียจ พูดจากระโชกโฮกฮาก ไม่สะอาด แต่รักเพื่อนเป็นที่หนึ่ง
สามารถทำอะไรเพื่อเพื่อนได้เสมอ
ด้วยการเดินทางที่ต้องผ่านปัญหา และอุปสรรคมากมาย
ทั้งสี่จึงสนิทและรักกันมาก ทุกตัวล้วนมีความสำคัญให้แต่ละตัวซึ่งกันและกัน

วันหนึ่งทั้งสี่ตัวต้องเดินทางผ่านโคลนสกปรก เหม็น และมีแต่เชื้อโรค
ทั้งสี่ตัวไม่มีทางเลือกอื่นจำเป็นที่จะต้องเดินผ่านบ่อโคลนนี้
หากจะเดินกันไปทีละตัว แต่ละตัวต้องสกปรก
และป่วยด้วยเชื้อโรคนั้นแน่นอน
หมูจึงรับอาสาที่จะให้เพื่อนขี่หลังเพื่อเดินข้ามไป

กระต่ายจึงพูดขึ้นว่า " ใช่แล้ว มันเป็นเรื่องที่ถูกต้อง เพราะหมูตัวโตและแข็งแรง "
หมูได้ยินเช่นนั้นจึงดีใจและภูมิใจ

เป็ดเลยพูดขึ้นว่า " และหมูก็ชอบเล่นโคลนสกปรกอยู่แล้วนี่หว่า ก๊ากกกก "
หมูเองได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะต่อกัน

กระต่ายเลยพูดขึ้นว่า " ไปว่าหมูอย่างนั้นได้ยังไง เดี๊ยวหมูก็เสียใจหรอก "

หมูก็ตอบว่า " ไม่เป็นไรหรอก ฉันรับได้ เพราะถึงยังไงเราก็เพื่อนสนิทกัน
พูดมาแบบนี้ฉันไม่ถือหรอก "

" ใช่แล้ว เราสนิทและรักกันมาก และรู้ใจกัน เรื่องแค่นี้พูดกันเล่น ๆ
แค่นั้นเอง " เป็ดพูด

ไก่เห็นว่าเย็นมากแล้วจึงบอกว่า " งั้นเราเดินทางกันต่อเถอะ เดี๋ยวจะมืดซะก่อน "
แล้วทั้งสามจึงขึ้นหลังหมูแล้วเดินไป

ในระหว่างที่อยู่ในโคลน เป็ด มองไปเห็นไส้เดือนจึงใช้ปากคุ้ยโคลน
เพื่อที่จะกินไส้เดือน ในระหว่างที่คุ้ยโคลน โคลนเกิดกระเด็นไปโดนกระต่าย
กระต่ายเลยสกปรกไปด้วย

กระต่ายจึงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ
" เป็ด ระวังหน่อยสิ โคลนมันกระเด็นมาโดนฉันนะ "

เป็ดหันมาบอก " อะไรกัน แค่นี้เอง
เดี๋ยวผ่านบ่อโคลนไปค่อยทำความสะอาดก็ได้นี่ "

" แต่มันไม่เหมือนเดิม เพราะขนขาว ๆ ของฉันมันก็คงเป็นรอยเปื้อนอยู่ดี "




มีต่อ..อยู่เม้นท์ข้างบนนะจ๊ะ

เพื่อน ... เพราะเราแตกต่างกัน (1)

ไก่ กระต่าย เป็ด และหมู เป็นเพื่อนกัน
ด้วยระยะเวลาที่ยาวนาน ทั้งสี่เริ่มที่จะสนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
ไก่ ... ขยัน อดทน ตื่นแต่เช้าหาอาหารมาให้ทั้งตัวเองและเพื่อน
กระต่าย ... น่ารัก สุภาพ พูดจาอ่อนหวาน เป็นที่รักและเอ็นดูของทุก ๆ ตัว
เป็ด ... โผงผาง ใจร้อน เสียงดัง พูดจาตรง ๆ
หมู ... ขี้เกียจ พูดจากระโชกโฮกฮาก ไม่สะอาด แต่รักเพื่อนเป็นที่หนึ่ง
สามารถทำอะไรเพื่อเพื่อนได้เสมอ
ด้วยการเดินทางที่ต้องผ่านปัญหา และอุปสรรคมากมาย
ทั้งสี่จึงสนิทและรักกันมาก ทุกตัวล้วนมีความสำคัญให้แต่ละตัวซึ่งกันและกัน

วันหนึ่งทั้งสี่ตัวต้องเดินทางผ่านโคลนสกปรก เหม็น และมีแต่เชื้อโรค
ทั้งสี่ตัวไม่มีทางเลือกอื่นจำเป็นที่จะต้องเดินผ่านบ่อโคลนนี้
หากจะเดินกันไปทีละตัว แต่ละตัวต้องสกปรก
และป่วยด้วยเชื้อโรคนั้นแน่นอน
หมูจึงรับอาสาที่จะให้เพื่อนขี่หลังเพื่อเดินข้ามไป

กระต่ายจึงพูดขึ้นว่า " ใช่แล้ว มันเป็นเรื่องที่ถูกต้อง เพราะหมูตัวโตและแข็งแรง "
หมูได้ยินเช่นนั้นจึงดีใจและภูมิใจ

เป็ดเลยพูดขึ้นว่า " และหมูก็ชอบเล่นโคลนสกปรกอยู่แล้วนี่หว่า ก๊ากกกก "
หมูเองได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะต่อกัน

กระต่ายเลยพูดขึ้นว่า " ไปว่าหมูอย่างนั้นได้ยังไง เดี๊ยวหมูก็เสียใจหรอก "

หมูก็ตอบว่า " ไม่เป็นไรหรอก ฉันรับได้ เพราะถึงยังไงเราก็เพื่อนสนิทกัน
พูดมาแบบนี้ฉันไม่ถือหรอก "

" ใช่แล้ว เราสนิทและรักกันมาก และรู้ใจกัน เรื่องแค่นี้พูดกันเล่น ๆ
แค่นั้นเอง " เป็ดพูด

ไก่เห็นว่าเย็นมากแล้วจึงบอกว่า " งั้นเราเดินทางกันต่อเถอะ เดี๋ยวจะมืดซะก่อน "
แล้วทั้งสามจึงขึ้นหลังหมูแล้วเดินไป

ในระหว่างที่อยู่ในโคลน เป็ด มองไปเห็นไส้เดือนจึงใช้ปากคุ้ยโคลน
เพื่อที่จะกินไส้เดือน ในระหว่างที่คุ้ยโคลน โคลนเกิดกระเด็นไปโดนกระต่าย
กระต่ายเลยสกปรกไปด้วย

กระต่ายจึงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ
" เป็ด ระวังหน่อยสิ โคลนมันกระเด็นมาโดนฉันนะ "

เป็ดหันมาบอก " อะไรกัน แค่นี้เอง
เดี๋ยวผ่านบ่อโคลนไปค่อยทำความสะอาดก็ได้นี่ "

" แต่มันไม่เหมือนเดิม เพราะขนขาว ๆ ของฉันมันก็คงเป็นรอยเปื้อนอยู่ดี "




มีต่อ..อยู่เม้นท์ข้างบนนะจ๊ะ

น้องนรุตภ์คับ พี่ได้งานแล้วนะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากรอยยิ้ม ที่ทำให้พี่สู้มาตลอดนะคับ เป็นของขวัญวันพ่อให้พี่ได้เลยหละ แล้วยังเป็นของขวัญวันพ่อให้พ่อพี่ด้วย เกิดวันเดียวกัน เดือนเดียวกัน คงสู้ไม่ถอยเหมือนกันใช่มะ ^^

สวัสดีน้องรุตม์ ถึงพี่จะไม่ได้เข้ามาบ่อยเหมือนทุกครั้ง
แต่อยากให้รู้ว่ายังคิดถึงน้องอยู่เสมอนะ

สวัสดีคับน้องนรุตภ์ สุขสันต์วันพ่อนะ
พ่อเค้าคิดถึงน้องแหนะ แล้วก็หลายๆ คนตรงนี้
ยังไงก็คิดถึงคงข้างล่างบ้างเน้อ ^^

เรียนรู้..ชีวิตจากตะปู


มีเด็กน้อยคนหนึ่งอารมณ์ไม่ค่อยจะดีพ่อของเขาจึงให้ตะปู
กับเขา 1 ถุงและบอกเขาว่า ทุกครั้งที่ลูกรู้สึกไม่ดี โมโห หรือโกรธใคร
ก็ตาม ให้ตอกตะปู 1 ตัว ลงไปที่รั้วหลังบ้านก็แล้วกัน วันแรกผ่านไป
เด็กน้อยตอกตะปูเข้าไปที่รั้วถึง 37 ตัว วันที่ 2 และ วันที่ 3 และแต่
ละวันที่ผ่านไป ผ่านไปจำนวนตะปูก็ค่อยๆลดลง ลดลงๆ เพราะเด็กน้อย
รู้สึกว่า การรู้จักควบคุมตัวเองให้สงบ ง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ


แล้ววันหนึ่ง หลังจากที่เขาสามารถ ควบคุมตัวเองได้ดีขึ้น

ใจเย็นมากขึ้น เขาเดินไปหาพ่อเพื่อบอกว่า เขาคิดว่าเขาไม่จำเป็นที่
ต้องตอกตะปูอีกแล้ว เพราะเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาสามารถควบคุม
ตัวเองได้ดีขึ้น ไม่มุทะลุเหมือนแต่ก่อนแล้ว


พ่อยิ้มแล้วบอกลูกชายว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ลองพิสูจน์
ให้พ่อดู ทุกๆครั้งที่ลูกสามารถควบคุมอารมณ์ฉุนเฉียวของตัวเองได้
ให้ถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้านที่ละ 1 ตัว วันแล้ววันเล่า เด็กชาย
ก็ค่อยๆถอนตะปูออกทีละตัว ๆ จนในที่สุด วันหนึ่งตะปูทั้งหมดก็ถูก
ถอนออกเด็กชายดีใจมากรีบวิ่งไปบอกพ่อของเขาว่า ผมทำได้แล้วครับ
ในที่สุดผมก็ทำได้สำเร็จ


พ่อไม่ได้พูดว่าอะไร แต่จูงมือลูกของเขาไปที่รั้วนั้น แล้วบอก

ลูกทำได้ดีมากทีนี้ลองมองกลับไปที่รั้วสิ เห็นมั๊ยว่ารั้วมันไม่เหมือนเดิม
มันไม่เหมือนกับที่มันเคยเป็นก่อนหน้านี้ ลูกจำไว้นะ ว่าเมื่อไหร่ที่เราทำ
อะไรลงไปด้วยการใช้อารมณ์ สิ่งนั้นมักจะเกิดรอยแผล เหมือนกับการ
เอามีดไปกรีดหรือแทงใครเข้า ต่อให้ใช้คำว่า..ขอโทษ..สักกี่หน
ก็ไม่อาจจะลบรอยแผลหรือความเจ็บปวดที่เกิดกับเขาคนนั้นได้ ลูกจงจำ
คำว่า ..ขอโทษ..ไว้เสมอนะ ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เรา หรือ ไม่ก็ตามนะ
จำไว้อีกด้วยว่า สิ่งที่มันเกิดขึ้น รอยร้าวที่เกิดขึ้นกับเขา
เขาอาจจะไม่มีวันลืมมันได้......ตลอดไป


สิ่งที่สำคัญคือ รู้ทันความโกรธให้เร็วที่สุด ทันทีที่สติรู้ทันว่า
เราปล่อยให้ความโกรธครอบงำ อย่างน้อยมันจะหยุดเพ่งโทษคนอื่น
วางความยึดมั่นว่าเราถูกลงเป็นจุดเริ่มต้นของการแก้ไขสถานการณ์
ดีกว่าปล่อยให้ความยึดว่า ตัวเองถูกเสมอ หรือฐิทิมานะมาทำลาย
ทุกอย่างรวมทั้งชีวิตตัวเราเอง


ที่มา fwd mail




คิดถึง..คิดถึง..และคิดถึง น้องรุตม์

สุขสันต์วันพ่อนะ

ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงรุตม์นะ

ทุกปีเคยโทรมาบอกว่า..รักพ่อ

วันก่อนไปตักบาตรเที่ยงคืนมา


เอาบุนมาฝากนะ
นรุตม์

ฉันชื่อโอกาส....


ที่เมืองหนึ่งของประเทศกรีก
เคยมีรูปปั้นแกะสลักตั้งอู่ใจกลางเมือง
ปัจจุบันนี้ รูปปั้นนี้ไม่เหลือแม้แต่ซาก
แต่แผ่นที่จารึกที่บรรยายเกี่ยวกับรูปปั้นยังคงเหลืออยู่
คำบรรยายเขียนไว้ในรูปแบบการสนทนาระหว่างรูปปั้นกับคนที่เดินผ่านไปมา

รูปปั้นเอ๋ย ท่านชื่ออะไร
ฉันชื่อโอกาส

ใครเป็นคนแกะสลักท่านขึ้นมา
ช่างแกะสลักชื่อ ลีซีปัส

ทำไมท่านจึงยืนเขย่งเท้า?
เพื่อบ่งบอกว่าฉันอยู่เพียงชั่วครู่ชั่วยาม

แล้วทำไมที่เท้าของท่านจึงมีปีก
เพื่อแสดงให้เห็นว่าฉันจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แต่ทำไมผมด้านหน้าของท่านจึงยาวอย่างนี้
ก็เพื่อให้คนที่พบฉันจะได้จับฉวยไว้ได้ง่าย

แล้วทำไมหัวด้านหลังของท่านจึงล้าน ไม่มีผมแม้แต่เส้นเดียว
ก็เพื่อแสดงให้เห็นว่า เมื่อฉันผ่านไปแล้วก็ยากที่จะจับฉันได้ใหม่

จริงด้วย ทางด้านหน้าของโอกาสมีผมยาวแต่ด้านหลังล้านเกลี้ยง
เพราะเมื่อปล่อยให้โอกาสผ่านไปแล้ว ก็ยากที่จะจับยึดมันกลับมาได้อีก

โอกาสจึงเร้าเตือนเราทุกคนว่า

อย่ามาต่อว่าฉันว่า ฉันไม่เคยมาเยี่ยมกราย
เพราะบ่อยครั้งเหลือเกินที่ฉันมาเคาะประตู
แต่เธอกลับไม่อยู่บ้าน

ทุกวันฉันยืนรออยู่ที่หน้าบ้านเธอ
เรียกให้เธอตื่นให้ขยันขันแข็ง
ให้รีบตัดสินใจ ให้ลงมือทำ ให้ออกแรง ให้สู้
เพื่อจะได้มาซึ่งชัยชนะและความสำเร็จ

จงอย่าปล่อยให้ฉันผ่านไป
เธอจะได้ไม่ต้องนั่งเสียใจในภายหลัง
ที่ฉัน โอกาส ผ่านมา แต่เธอไม่รู้จักจับฉวย

ที่มา fwd mail



ยังคิดถึงอยู่.....น้องรุตม์

พี่นรุตม์ ขอบคุณพี่จิงๆๆเลย
หนูสอบโควตาไม่รอด รอรอบแอดอยู่
เหนพี่มีกำลังใจขึ้นเยอะจิงๆๆ หนูจะสู้ๆๆ

วันนี้วันพระ..
ไปทำบุญมา

มาขอกำลัง(กาย)(ใจ)จากเด็กห้องนี้

เห็นหน้ารุตม์ตอนยิ้มแล้ว งานที่รออยู่วันพรุ่งนี้ถึงมันจะเยอะแค่ไหนก้อต้องทำให้เสร็จ

Abraham Lincoln "นักล้มผู้ยิ่งใหญ่"



ประธานาธิบดี เอบราแฮม ลิงคอล์น ของสหรัฐอเมริกาได้ชื่อว่าเป็นรัฐบุรุษของประเทศคนหนึ่งซึ่งชาวอเมริกันยกย่องชื่นชมในสติปัญญาเป็นอันมาก แม้ท่านจะล่วงลับไปนานนับได้หลายสิบปีแล้ว แต่เมื่อมีการสำรวจความนิยมที่ประชาชนมีต่อประธานาธิบดีของเขาเมื่อไร ชื่อของอดีตประธานาธิบดีลิงคอล์นก็ยังคงติดอันดับหนึ่งในสิบของผู้นำในดวงใจคนอเมริกันอยู่นั่นเอง


เส้นทางแห่งความสำเร็จของประธานาธิบดีลิงคอล์นไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเหมือนกับผู้นำคนสำคัญของโลกคนอื่น ๆ แต่ยิ่งศึกษาจะยิ่งพบว่าท่านลำบากกว่าผู้นำของโลกคนอื่นอีกหลายเท่าตัวด้วยซ้ำไป


เริ่มแรกก็เกิดมาในตระกูลที่มีความยากจนเป็นมรดกตกทอดมาจากบรรพบุรุษ บ้านเคยอยู่อู่เคยนอนก็อยู่ในเขา การศึกษาก็เรียนแบบช่วยตัวเองมาโดยตลอด แต่อาศัยว่าเป็นหนอนหนังสือตัวยงจึงปราดเปรื่องกว่านักเรียนในระบบหลายเท่าตัว การที่ท่านเกิดมาเป็นคนจนนั่นเองที่ทำให้ท่านไม่ยอมงอมืองอเท้ารอให้พระเจ้าเอาราชรถมาเกย แต่กลับเป็นผู้เดินเข้าหาโอกาสด้วยตนเองอย่างไม่หวั่นเกรงอุปสรรคที่ดักรออยู่ข้างหน้า


อดีตประธานาธิบดีลิงคอร์นฟันฝ่าอุปสรรคมากมาย บ่อยครั้งที่เจียนอยู่เจียนไปเพราะถูกเข้าใจผิด ถูกลอบฆ่า ถูกโกง ถูกฟ้องล้มละลาย แต่ท่านเป็นชายชาติเสือ ถือคติเหมือนชาวจีนไต้หวันที่ชอบสะสม "ตุ๊กตาล้มลุก" ของท่านปรมาจารย์ตั๊กม้อ คือ

ล้มเพื่อลุกขึ้นสู้ ไม่ใช่ล้มแล้วหลับไม่ตื่น



ด้วยปรัชญาชีวิตแบบล้มแล้วลุก ท่านจึงทนต่อความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า และทุกครั้งที่ล้มท่านก็ซึมซับเก็บรับเอาบทเรียนมาพัฒนาตัวเองได้ทุกครั้งเช่นกัน ยิ่งล้มจึงยิ่งฉลาด ยิ่งเจ็บจึงยิ่งแกร่ง จนท่านกลายเป็นนักล้มผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งในภายหลังท่านได้นำมาประยุกต์ใช้กับการทำงานในตำแหน่งประธานาธิบดีได้อย่างวิเศษ


เส้นทางของนักล้มผู้ยิ่งใหญ่มีผู้รวบรวมไว้พอเป็นตัวอย่างได้ดังนี้(หนังสือ Chicken Soup for the Soul หรือชื่อไทยคือ พลังแห่งชีวิต หน้า 210)


1816 ครอบครัวของเขาถูกไล่ออกจากบ้าน เขาต้องทำงานช่วยครอบครัว
1818 แม่ของเขาเสียชีวิต
1831 ล้มเหลวทางธุรกิจ
1832 สมัครเป็นวุฒิสมาชิก-แพ้
1832 ตกงาน ต้องการเข้าโรงเรียนกฏหมาย แต่ไม่สำเร็จ
1833 ยืมเงินเพื่อนทำธุรกิจแต่ล้มละลายในตอนสิ้นปี เขาต้องทำงานใช้หนี้เป็นเวลานานถึง 17 ปี
1834 สมัครวุฒิสมาชิกรัฐอีกครั้ง-ชนะ
1835 หมั้นและเตรียมแต่งงาน แต่คนรักเสียชีวิตเสียก่อน หัวใจของเขาแตกสลาย
1836 เกิดอาการประสาทและต้องพักเป็นเวลา 6 เดือน
1838 พยายามชิงตำแหน่งโฆษกสภารัฐ-แพ้
1840 ลงสมัครเลือกตั้ง-แพ้
1843 สมัครสมาชิกคองเกรส-แพ้
1846 สมัครสมาชิกคองเกรสอีกครั้ง คราวนี้ประสบความสำเร็จ ได้ไปวอชิงตันและได้งานดี
1848 ลงสมัครเลือกตั้งเป็นสมาชิกคองเกรสอีกครั้ง-แพ้
1849 สมัครงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ดูแลที่ดินที่บ้านเกิดของเขา-ถูกปฏิเสธ
1854 สมัครเป็นวุฒิสมาชิกของสหรัฐอเมริกา-แพ้
1856 พยายามให้ได้รับการนำเสนอชื่อเป็นรองประธานาธิบดีในการประชุมพรรค ได้เสียงสนับสนุนน้อยกว่า 100 เสียง
1858 สมัครเป็นวุฒิสมาชิกประเทศอีกครั้ง-ล้มเหลวตามเคย
1860 เป็นประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา


ความล้มเหลวจึงเป็นส่วนผสมของชีวิตซึ่งขาดไม่ได้ คนที่ไม่เคยล้มเหลวคือคนที่ไม่เคยทำอะไร ด้วยข้อเท็จจริงเช่นนี้ คนที่กำลังคิดการใหญ่ทุกคนจึงมองความล้มเหลวด้วยสายตาที่เป็นบวก เพราะเขารู้อยู่แก่ใจว่า ความล้มเหลวเป็นฝาแฝดกับความสำเร็จ


ความล้มเหลวกับความสำเร็จเหมือนด้านหัวและด้านก้อยของเหรียญเดียวกัน เราหยิบด้านหนึ่งขึ้นมา อีกด้านหนึ่งก็ติดมาด้วยอย่างแน่นอน


ข้อสำคัญคือ เราจะเลือกหยิบด้านที่เราต้องการขึ้นมาและรักษาให้ด้านนั้นอยู่กับเราได้นานแค่ไหนเท่านั้นเอง


ที่มา บทเรียนจากความล้มเหลว หนังสือ ธรรมะพารวย โดย ท่าน ว.วชิรเมธี




ยังคิดถึงเสมอ.....น้องรุตม์

สวัสดีค่ะพี่รุฒน์


ตอนนี้ใกล้มิดเทอมอีกแล้วค่ะ


จะตั้งใจให้มากกว่าเดิมค่ะ เวลาผ่านไปเร็วจริงๆค่ะ


แต่พี่รุฒน์ยังอยู่ในใจหนูเสมอ^^


ชอบรอยยิ้มของพี่รุฒน์จัง

ปีนึงแล้วเหรอ??

นรุฒม์ยังยิ้มอยู่ใช่มั๊ย..